انسان آنقدربه درجه پاکی و تقوا به خداوند نزدیک میشود که صفات خدایی در او متجلی میشود . مثلاً کسی در بخشش کردن به جایی میرسد که به صفت کریمی خدا متصل میشود به او میگویند عبد الکریم و یا یکی در شفقت و مهربانی به جایی میرسد که متصل به صفت رحیمی خدا میرسد به او میگویند عبد الرحیم . و کسی هم که متصل به تمامی صفات خدایی میشود به او عبد الله میگویند (اسم جلاله الله شامل تمام اسماء خدا است ) و حال در نظر بگیریم که به امام حسین (ع) میگو یند ابا عبد الله یعنی پدر کسانی که تمام صفات خدایی متصل شده اند . انبیاء و اولیاء از بارزترین کسانی اند که متصل به صفات خدا شده اند . همه آن ها مانند فرزندی که از پدر چیزی به ارث میبرند عبد اللهی را از ابا عبد الله به ارث برده اند . این لقب به معنای اوج خلوص و سرآمد بندگی است. چنان چه ما نیز در ادبیات فارسی به سرآمدها لقب پدر میدهیم. مثل: پدر شعر، پدر شعر نو ، پدر علم فیزیک و.... لذا لقب «ابا عبدالله» توصیف جایگاه آن حضرت نزد حق‌تعالی میباشد

لقب «ابا عبدالله»،‌ توسط حضرت رسول اکرم (ص)، طبق فرمان وحی و در بدو تولد به ایشان اعطا گردید. باید دقت شود که در کلام معصوم، کلام همین‌طوری و بی‌معنی و مقصود و یا صرفاً افتخاری وجود ندارد.

وقتی قنداقه‌ی حضرت سیدالشهداء علیه‌السلام را به ایشان دادند، او را در آغوش کشیدند و فرمودند: «لا یوم کیومک یا ابا عبدالله – هیچ روزی مانند روز تو نیست، ای ابا عبدالله»‌(شفاء الصدور فی شرح زیارت العاشورا، چاپ اول، ص 102)

اما در خصوص لقب «ثارالله». کمال انسان در کمال بندگی خداوند متعال است و کمال بندگی نیز مستلزم کمال در معرفت، خلوص و عمل است. هر چه مراتب بیشتر باشد، انسان بیش از پیش تجلی حق تعالی میگردد و در واقع رنگ خدایی میگیرد. چنانچه فرمود:

«صِبْغَةَ اللَّهِ  وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً  وَ نحَنُ لَهُ عَبِدُونَ» (البقره - 138)

ترجمه: [بگو ما آراسته شديم به زيور] رنگ خدا [دين خدا]، و كيست بهتر از خدا كه كسى را به رنگ [دين خدا] بيارايد؟ و ما پرستندگان اوييم.

خدا که جسم نیست، رنگ و بو طعم و سایر خواص ماده را نیز ندارد، بلکه منظور از «رنگ خدا» همان خدایی شدن و تجلی او شدن است. لذا اگر چشم کسی جز آن چه خدا میخواهد و جز آن چه برای اوست ندید، چشم او «عین الله» میگردد. اگر گوشش تسلیم محض بود «اذن الله» میگردد، اگر افعالش که تعبیر به دست میشود تسلیم محض بود «یدالله» میگردد و اگر سرتاسر وجودش تسلیم بود «عبدالله» میشود. پس به خونی که برای خدا در بدن میچرخد و برای خدا به زمین ریخته شود نیز «ثارالله» گفته میشود.